Verleden

De ansichtkaart, afgeleid van het Duitse Ansichts(Post)karte, ook wel ansicht of prentbriefkaart, heette vroeger ook wel aanzichtkaart. Het woord zegt het al: het is een kaart met een aangezicht, oftewel een afbeelding voorop.

De ontwikkeling van de ansichtkaart start begin twintigste eeuw met de toestemming van de regering van de Verenigde Staten om het woord Postcard  op de toen nog ongedeelde achterkant van een prentkaart af te drukken. Bij deze oorspronkelijke ansichtkaarten was de hele achterkant gereserveerd voor de adressering. Het verzonden bericht bestond dus uit weinig meer dan de afbeelding, want er was nauwelijks ruimte om iets op te schrijven.

 

Kort hierna begonnen veel andere landen met het introduceren van een ‘gedeelde’ achterkant. De achterzijde werd in tweeën gedeeld: rechts kon op voorgedrukte lijntjes het adres worden vermeld, links bleef er zo ruimte over voor een bericht. De voorzijde was nu exclusief bestemd voor het beeld. De  ansichtkaart kon aan haar zegetocht als communicatiemiddel beginnen. 

Veel ansichtkaarten worden verstuurd tijdens de vakantie. Om thuisblijvers te laten zien hoe mooi de vakantiebestemming is. De kaarten worden ook als groet of wens gestuurd, bijvoorbeeld als felicitatie, kerstgroet of nieuwjaarswens.

Een ansichtkaart is vaak een souvenir uit ‘een andere wereld’. Gekocht in de context van de bezochte locatie of bezienswaardigheid is het een soort ‘samenvatting in beeld’ van de vakantie-ervaring. De kracht en de invloed van de ansichtkaart ligt in de gemakkelijke verkrijgbaarheid, de lage kosten, grote verscheidenheid aan composities en in de mogelijkheid er korte mededelingen aan toe te voegen. Ansichtkaarten kunnen tevens een hulpmiddel zijn in het bepalen van wat gezien of bezocht moet worden: